Wigilia. Ale u nas w domu nie ma żadnej choinki czy innych akcentów świątecznych. To święto nas Żydów nie dotyczy. To bardzo zasadnicze rozróżnienie między nami a innymi. W grudniu mamy Chanukę. Była tydzień temu i nieźle się wyszalałam na imprezie.
Byłam miesiąc w Izraelu i dlatego tyle nie pisałam. Chciałam coś naskrobać stamtąd, ale nie miałam sił. Za bardzo przeżywałam ten wyjazd. Tak, jest zresztą do dzisiaj. Nie umiem jeszcze okiełznać tego co widziałam, czułam...
A najgorsze jest to, że jadąc tam pierwszy raz od 1990 roku, miałam nadzieję na odzyskanie swojej tożsamości. Nie chcę być poszukującą swojego miejsca na ziemie Żydówką w Warszawie. Chcę być warszawianką, Polką, albo Żydówką w Polsce ale z jasnym przesłaniem: tutaj tylko mieszkam, ale jestem z Izraela. Ale do żadnego rozstrzygnięcia nie doszło a ja mam jeszcze większy mętlik w głowie niż przed wyjazdem. I być może muszę stwierdzić, że Polska jest mi bliższa, niż tamto państwo, ale wyjaśnię to potem pisząc kto mnie tam zaprosił.
Wiecie dlaczego Żydzi w Izraelu dziwią się, że mieszkam w Polsce? „Jak możesz żyć na cmentarzu”? – pytają. Tak widzą Polskę. Dla nich, Polska to przede wszystkim jeden wielki cmentarz. Miejsce rzezi Żydów. Ale nie jest prawda, że oskarżają Polaków o Holocaust. Nie spotkałam się ani razu z taką opinią, z której żyją świry z Młodzieży Wszechpolskiej.